Kime sorsanız, unfollow için ‘Amaan, giderse gitsin, çok da tınn’ der görünürde; fakat içerde böyle değildir pek. İçerde tınn değil, gümm diye bir etki yapar unfollow yemek.

Meseleye ‘Sen de çok takıyorsun bu interneti, rahat ol abicim!’ tadıyla yaklaşanların hepsinin burnunun ucundan öperek başlıyorum mektubuma. Tamam, rahat olmasına olayım da, sizi hiç gocundurmaz mı bir insanın sizi terketmesi? Ha unfollow almışsın, ha terkedilip ortada kalmışsın. Benim için meselenin ontolojik boyutları pek de farklı değil.

Eğer unfollow edene ulaşabiliyorsam, sorarım: ‘Neden terkettin kurbaa’yı?’ diye. Bazısı bunu yukardaki bir tepkiyle karşılasa da, bazısı samimiyetle yazar gerekçesini. ‘Sana ne, sana mı sorcam’ diyen olduğu gibi, ‘Sen beni takip etmedin, ben de gittim’ diyeni de yok değildir. Neden sorduğumu ise tek tek, üşenmeden, sıkılmadan, kafalarda yanlış bir şeye mahal vermek istemediğimden açıkladım: Eğer sen beni okumaya değer bulmuş ve takibe almışsan, bu benim için bir onurdur. Ve yine eğer beni okumaktan vazgeçiyorsan, ‘yazan’ olarak beni terketmene sebep olan şeyi bilmek, en doğal hakkımdır. Bu sorunun altında ‘Hatam neymiş, öğreneyim, kendimi geliştireyim de başka gidişlere mahal vermiyim’ niyeti yatar. En azından ben bu niyetle soruyorum, başkasını bilemem. Sizi bilmem; ama birisinin beni takibe başlaması, yalnızlığın atbaşı gittiği şu evrende beni en çok mutlu eden şeylerden biri. Belki de azla yetinmeye alıştırdığımızdan kendimizi, ‘1 new follower’ konulu e-mailler gün içinde bizi en çok sevindiren haberler artık.

Meseleyi soğutmayalım. ‘Sana ne, sana mı sorcam’ diyenle ‘Sen beni takip etmedin, ben de gittim’ diyen en sevimlileridir, mesela. İlki agresif, tutarsız ve hatası yüzüne vurulduğunda saldırgınlaşan tiptir. Eleştiriye gelemez. Hatta eleştirileceğini hissetmeye bile. Diğeri ise, egosal salınımları dolayısıyla terketmiştir. O da sevilesi, okşanası, şefkat gösterilesidir. Hatta yer yer acınası denilebilir. Üstelik bu tipler, lafa geldiğinde ‘Sen de amma kendini bişey sanıyorsun. Egoya bak.’ Derler. Ama takip edilmediği için çekip gittiklerinde asıl ego sahibinin kendileri olduğunu görmezler; görseler de çaktırmazlar. Çünkü, bilmemek konfordur.

Neden gittin soruma ise bazısı samimiyetinden olsa gerek, uzun uzun yazar. Çok severim bu kişileri. Çünkü onlar kendilerine verilen kıymeti görmüş, o nisbette bir cevap yazmışlardır. Soruyu soranın da benzer bir samimiyet ve kıymet atfetmişlikte olduğunu sezmiş, üşenmeden tane tane ifade etmiştir gerekçelerini.

‘Çok önemsiyorsun buraları yeaa’ diyenlere gelsin kapanış şarkım: Evet, ben içinde insan olan her mecrayı önemsiyorum. Her ne kadar ‘sanal’ görünsek de internette, o sanal karakterleri yöneten kişiler, sıcacık duygularıyla, hayalleriyle, dokunduğunda aldığın tepkilerle, her yönüyle birer insan. O kişiler sen, ben, ve diğerleri. Sen önemsemesen de ben her bir gidişi önemsemeye devam edeceğim. Sen eleştirilere kulak tıkamaya devam ederken, ben yükümü sırtlanıp çoktan yol almış olacağım.

Ve sen, muhatabına ‘Amaan, giderse gitsin, çok da tınn’ penceresinden baktıkça, gidenin çok olacak ve ‘tın tın’ ilerlemeye devam edeceksin bu yalnızlık yokuşunda.

Hayatımızı daha da kolaylaştıracak olan Twitter BETA, getirdiği kolaylıklarla, hayatımızın içine biraz daha edece.. pardon, gireceğe benziyor.

İşte Twitter BETA’nın sosyal medya kariyerimize katacağı yenilikler:

-          Twitter BETA ile artık sevgililer kontrol altında!

• Yeni sürümün en büyük özelliklerinden biri ‘Who is writing to my darling?’ seçeneği. Bunu tikleyen kullanıcılara, sevgili olarak atadıkları kişilerin gün içinde kimle ne kaynattıkları, kimlerin onlara asıldıkları, kimlerin ısrarla follow-unfollow yaparak onun dikkatini çekmeye çalıştıkları, kimlerin DM yoluyla onları baştan çıkarttıkları, kimlerin yalakalık için onlardan bolca RT yaptıkları bir rapor halinde sunulacak. Aynı raporun Twitter PRO versiyonuna geçildikten sonra ‘What is your darling feeeling to him/her?’ seçeneğiyle daha da içinden çıkılmaz bir hale getirilmesi bekleniyor.

-          Hompeyç’ler artık daha otantik, daha nostaljik ve dahi egzantirik.

• Türk kullanıcıların ısrarlı taleplerine daha fazla kulak tıkayamayacaklarını belirten üst düzey bir Twitter yöneticisi, kişilerin sayfalarına girildiğinde çalmaya başlayan ve ziyaretçiyi pes ettirene kadar susmak nedir bilmeyen bir playlist ile daha kişisel bir Twitter sunacaklarını kaydetti. Playlist’in oluşturulmasında Kral TV, Viva ve Gala TV başta olmak üzere tüm ulusal yayın yapan radyo ve müzik kanallarından destek alacak olması, başta Ferhat Güzel, İsmail YK, Adnan s_k_Şenses, Müslüm Gürses ve Fidayda’nın yorumcusu Hatice (ne alakaysa?) hayranları arasında coşkuyla karşılandı. Yalnız, İbrahim Tatlıses’in başına gelenlerden ötürü Tatlıses TV’ye pozitif bir ayrımcılık yapamayacaklarını belirten üst düzey yetkili E.W, off-the-record olmak kaydıyla kanalla şu anda yıllık toptan lahmacun gönderimi üzerine bir pazarlık yapıldığını, istenen kota verildiğinde bi ihtimal, onlara da ayrıcalık tanınacağın ifade etti.

-          Fotoğrafçı yönünüzü daha artık daha fazla kişinin gözüne sokabileceksiniz.

• Sanırım genç kızlar ve delikanlıların en çok hoşuna gidecek olan özellik bu: Twitbüm (‘Albüm’den türettim. Ben yaptım. Evet.)
  Artık sayfanızı ziyaret edenler, sadece saçma sapan twitlerinize, günaydınlarınıza, eski sevgiliye sövdüğünüz ezikliklere ya da elde edemediklerinize çamur atmalarınıza değil, aynı zamanda sizin birbirinden ilginç, birbirinden tutarsız, zevksiz ve bir o kadar da manasız fotoğraflarınıza maruz kalabilir.
  Veee sıkı duruuun. Bu versiyonda değil; ama Twitter PRO’da, eline her Nikon D90 alanın kendini fotoğrafçı sanması ve ‘bilmem ne photography’ başlığında kendi dar çerçevesinden ziyaretçilerini bayması için apayrı bir özelliğin olacağı gelen duyumlar arasında. Mesela, sayfanız açıldığında, peşinen 10 like yapmadan kimse yazdıklarınıza ulaşamıycak. Harika bi fikir ama, di mi?

“Last, but not least” diyor ecnebi. Ne manaya geldiğini çok anımsayamıyorum; ama ‘hülasa, sözün özü, velhasılı kelam” gibi manaları haiz olduğunu metin okuma derslerimden çıkarımsayabiliyorum (çıkarımsamak?) Velhasılı kelam, yenilikler bunlarla sınırlı değil; ama her yazar gibi bu fakir de okunma kaygısı güttüğünden, siz sayfadan kaçarken, bu işkencenin bitmediğini beyan eder, Twitter BETA’nın hayatımıza sokuşturacağı diğer kâbusları önümüzdeki günlerde de işlemeye devam edeceğimi yüzsüzce belirtirim.

Giriş bölümünü hakkıyla yerine getirdiysek, gelişmeye geçebiliriz: Malumunuz, yüzyıllardır her iki cinsin de dilinden düşmeyen hususların başında, birbirini kötülemek, kakalamak, çamur atmak nevinden yazılan şeyler geliyor. Aşk acısı çeken bir kadın için yeryüzünün tüm erkekleri 6×8 işlenmemiş tomrukla yarışırken, benzer acıya düçâr olan erkeğin zihninde daha farklı yansıma bulur karşı cinsin bu ‘iç acıtmışlığı’ (Örnek vermeyeceğim, hepimiz kendimizi biliyoruz netekim)

Fakat gel gör ki, bir âkil kişi de çıkıp ‘Evreka! Evreka!’ nidalarıyla ortalığı titretmiş değil (Hayır, ben de değilim) Mesele bence gömleğin düğmelerinin tersten (aşağıdan?) iliklenip, her defasında bir tanesinin boşta kalması ve buna bağlı olarak nevrotik hareketler serdedip, nihai kertede ‘undo’ yapıp yeniden iliklemeye başlamak yerine gömleği yırtmanın yanlışlığı kadar açık, net, yalın ve duru. (Ne yani, benim ağdalı cümle kurma hakkım yok mu?) Misal, hangimiz hoşlandığımız kadına yaklaşırken damdan düşmek yerine basamakları takdire şâyan bir sabırla teker teker inmeyi tercih ediyoruz? (Tamam, indir elini Sanchez, sen başkasın zaten)

Yeri gelmişken, kavramları gözden geçirmekte fayda var. Her kadını ‘beğenebilirsin’; yakınlaştığın ve sende hep ‘yakın durmak’ hissi uyandırandan kişiye duyduğun his ‘hoşlanma’dır. ‘Advanced level’ hoşlantının bir adım ötesine ise ‘aşk’ denir. Elbette bu sınıflandırma şahsımı bağlamakta olup, gerçek kişi ve kurumlarla bir alakası bulunmamaktadır.

Söz gelimi bu yazı, ‘beğendiğin’ kadına ‘yaklaşmak’ üzere kaleme alınmış olup, herhangi bir kâr amacı gütmemektedir.

Ne yapsam da ona yaklaşsam?

Ey okuyucu, kelin ilacı olsa, ne yapacağı malum; fakat sen yine de cümlelerimi bir kür niyetiyle oku, kes, kopyala, masaüstünün en tenhasında sakla. Evvelemirde, ‘beğenilen’ kişiyi iyice bir analiz etmek gerekir. Görsel güzellikten etkilenip de beğenmek, ateşin tutuşma biçimlerinden en zayıfı; ama yine de en yaygınıdır. (Kapak VS. İçerik)

Baktın, kaporta sağlam (Evet, mahalle ağzıyla da yazabilirim, zengin kaynaklardan beslenen bir yazar olduğumu başka nasıl imâ edebilirim?) Yakınlaşmak arzusundasın ‘beğendiğine’; diyeceklerimi iyi oku ki sonra divane gibi ‘Ne yapsam da dikkatini çeksem, gözüne girsem?’ diye ıkınıp sıkılma.

Bir insanın beyin kıvrımlarını,  zihni altyapısını en iyi onun cümlelerinden öğrenebilirsin. (Şahsi çıkarımımdır) Twitter, FriendFeed gibi sosyal mecralarda okuyacağın cümleler, bütünün minik; ama lezzetli parçalarıdır. Yabana atma.

Yazılan iletilerle onun espiri anlayışı, algı eşiği, zihin dünyasına dair bilgiler edinirken, cümle kurgusu ve kelime seçkisinden donanımı, eğitimi ve bilimum zerzevata ilişkin detaya vâkıf olabilirsin.

Eğer ‘beğenilen’in Facebook listesinde de var isen, Tanrı’nın bu lütfu karşısında derhal şükretmelisin. Üye olduğu gruplar, beğendiği şarkıcılar, katıldığı ve katılacağı etkinlikler, okuduğu bölüm, yaşadığı/doğduğu  şehir aslında zeki bir erkek için  yola serpilmiş ekmek taneleridir. (Bkz: Hansel ve Gratel) Hoş, hiçbir kadının ‘Aman şu sanatçıyı beğeniyim de bana yaklaşanlara bi kanal açayım’ dediğini sanmıyorum. Ordaki her veri, bizim için hazine kıymetinde. Çaktırma.

Bu hazinelerin içinde şüphesiz en baş döndürücü kıymette olanı ise bir zihnin dansöz kıvraklığında arz-ı endâm ettiği bloglardır. Beğenilenin blogu varsa, artık kız avuçlarının içindedir arkadaş! Tamam, heyecanlanma. Sanal halini kasdettim; ama önce sanalına sahip olabil ki gerçeğine hazırlık yapasın. ‘Beğenilen’ bazen bir şarkı üzerine sayfalarca yazar. Satır aralarından geçmişini, acılarını, özlemlerini, içini acıtan noktaları keşfedebilirsin. Yahut kamu vicdanını sarsan bir olay üzerine yazılmış bir yazıdan hassasiyetlerini, belki siyasi duruşunu anlayabilirsin. Güncel meseleye dair yazdığı bir yazıdan da popüler kültüre bakışı, bir sinema eleştiri yazısından beğeni seviyesini, cümleleri ifade biçiminden entelektüle seviyesini anlayabilirsin.

Blogu da inceledikten sonra elimizde neler kalıyor, bir bakalım:

Entelektüelite, zihni altyapı, eğitim, donanım –> OK

Espiri anlayışı, hayat algısı –> OK

Beğeniler, kişisel gelişim, eğlenme tarzı –> OK

Geçmişe dair ipuçları, yaşanmışlıklar, korku ve kaygıları –> OK

Fetih için gerekli teçhizatı toparla, stratejini kur ve hücum emrini ver!

Bu satırları yazmakla ordunun saldırı planını afişe eden, düşman saflarına bunu ispiyon eden ajan gibi hissetsem de, sen gafil dostuma başka bir ulaşma şeklim bulunmamakta. Zaten merak etme, bu yazıyı hiçbir kadın sonuna kadar okumayacaktır. Bu yüzden rahat ol, bizbizeyiz gibi düşün.

Yukarda sıraladığım onca veri ile zihninde oluşturduğun karakter bir biçime kavuşmuştur diye düşünüyorum. Hala oluşmadıysa o biçim, skip the intro. (Yazar burda, ‘Başka bir kadını seç!’ demeye çalışıyor.)

Ey yakışıklı okuyucu, ben sana malzemeyi verdim. Bundan sonrası senin zihninin maharetine kalmış. Artık fotoğraf altlarında onun cümlelerine ve beğenilerine atıfta mı bulunursun, bir twitine onun blogundaki bir yazısında bahsettiği şarkının sözleriyle mi karşılık verirsin, okuyup da beğendiği bir kitabı okuyup ona dair bir yazı yazıp, sonra da ‘A aaa, sen de mi okudun, bak ben de o kitapta şunları buldum’dan yola çıkıp ‘Bir kahve eşliğinde analizimize devam etsek’ mi dersin, sevdiği bir filmi izleyip film üzerinden naif ve keskin zeka ürünü çıkarımlar yapıp zekana hayran mı bırakırsın, yahut hala ekran karşısında bu yazıyı okuyup ‘Bu sene de 14 Şubat pas geçti’ diye yüzündeki sivilceleri mi tırmalarsın, orası sana kalmış.

Ben tebliğ vazifemi yaptım.
Şahit ol ey okuyucu. Şahit ol ey okuyucu. Şahit ol ey okuyucu.

“Alışamadım bir türlü sığlara
benim yolum derinlere derinler mavidir
hasret şarkıları çalınır söylenir gönlümde
o yüzden dalar dalar giderim uçsuz mavilere
benim umutlarım mavi benim hüzünlerim mavi
bir de emanet yüreğim var bir bilseniz masmavi” demesinin bir sebebi olmalı Nev’in.
Mavi nihayetsiz bir enginliktir, bazen derin bir nihayetsizliktir. Hürriyettir mavi, kendini ve evini uzaklarda aramaktır.
Bazı vakitler alacakaranlık bir melâldir.
Kabına sığamamaktır, ya gönül kırıklığından ya coşkudan, yerinde duramamaktır. Akıp giden bir asalettir.
Gece vakti hem altına yaraşır, hem gümüşe. Tükenmeyen zamandır, yekpare.
Dinmeyen bir yakıcı susuzluktur, teskin edici bir serinliktir, baş döndürücüdür. Yüceliktir, ötelerden sesleniştir.

Çağrıdır; bilmediğin, ama tanıdığın, sevdiğindir. Alçalmasına tahammül edemeyeceğindir, süs püs oluverir bazen, boncuk boncuk; sesi kesilir, sus pus olur.
Sabırsızlıktır, bekleyememektir ve bekletmeye gelmez; tez solar. Dünden gelip yarına giden bir yoldur, eşini yoldaşını aramaktır.

“tâ yanında” bile ona hasret olmaktır. İncecik sırça kırılganlığıyla kuşatılmış koca bir boşluktur, damla damla dolmaktır.
Uzaklardan gelecek bir cevaptır mavi, zümrüt parmaklardan avuçlara inen heceler kavminin henüz yerleşik hayata geçememiş halidir.

Anlamlandırmaktır geceyi. Gül kurusu sandukaya matuf karanlıkta el yordamıyla huzuru bulmaktır.
Harflerin sıcaklığın teninde hissetmektir biraz. Hissettikce yeşermektir.

“Tut nefesini, beraber dalalım’dır.
Nice batık gizler bağrında, hazine dolu. Yitiğinin saklandığı yerdir mavi, dün kaybettiğini yarın bulmaktır.
Özlemin tanımını bulduğu, hüznün kendini yaşadığı, bakışın derinleştiği, söze uyumun, müziğin, eşsizliğin katıldığı biricik noktanın adıdır mavi.
Mavi öz itibariyle hissettirir varlığını.

“Dokununca ben, mavi açar yanaklarında nazlı güllerin” diyebilmektir mavi.
Deliliktir, ardının hesaplanmayacağı cesaretler bütünüdür.
Geri adım atmanın zor olduğu andır mavi; akıp gitmektir nazlı lalelerin yetiştiği topraklara.

Huzur ve tek başınalığı sembolize eder biraz da. Güçlü bir duruş ve varoluşun yankılı imgesidir mavi.
Yabancıdır aynı zamanda, insan olmayan, alışılmadık; ancak bir o kadar da gizleyen, kendi varlığını kendi içinde.

Yanılsamadır, bazen uzaktan görüldüğünde göz alıcı olan ama yakına gidildiğinde parlaklığının içinde boşluk olan.
Duvarları sembolize eder, duvarlar ki insanları tutsak eden, birbirinden ayıran ve bazen acımasızca çevrelerini ören.
Ama duvarların kimi hapsettiğini düşündürür hemen sonra; içindekini mi yoksa geri kalan her yeri mi?
İlgiyi cezbeder ve aynı zamanda yaklaşanı iter; dinginliğin içindeki gerçeklik dışı ve gizli kaostur o. Kendi içinde evrilir ve değişir ilk bakışında.
Saatler süren bir ritüelin etkileri gibi tayftan tayfa geçtiğini hissedersin.
Zümrütten geçen ışığın kırılmalarının izdüşümüdür mavi.

Uyarır mavi ve aynı zamanda sakinleştirir. Güvenli ve eşit oranda tehlikelidir.
Dışı yaşamın kendisine dair olduğu oranda içi de yaşamın hemen sınırında, dışındadır; görmesini bilene.

Bir söz ustasına:
“Güneşin önünde
yarım kanat yelkenlidir aşk…
alır götürür seni
bilinmeyen maviliklere
mavi sevdadır bi’ tanem
mavi umut
sen gönlünü mavi tut emi ?
mavi tut !” dedirten de ta kendisidir mavinin.

Mavisini yitirmişse yaşamak bu ıssız vücutlar arası yolculukta, en yakın demlenme tesislerinde durmalı; biraz maviye bulanmalı.
Sahi, ne kadar oldu sen maviye dokunmayalı?

(2007 yılında üniversitedeki kulüp dergimizde yayımlanan bu mavi girizgâhla merhaba demek istedim sana.
İlk maviye dokun istedim, geçmeden diğer satırlara.
Hoşgeldin.)